اطلاعات مطلب
  • بازديدها : 1 196
  • نويسنده : admin
  • تاريخ : 20 آبان 1393, 15:55
20 آبان 1393, 15:55

راهنمایی عیب یابی شبکه

موضوع : شبکه LAN

چنانچه در هنگام راه اندازی شبکه به مشکلاتی برخورده اید،رهنمودهای زیر راه گشا خواهد بود

حتما گاهی اوقات به هنگام راه اندازی شبکه خانگی یا شبکه کوچک تجاری خود برای اولین بار با مشکلات متعددی مواجه شده اید. بسیاری از این مشکلات به سادگی برطرف می شوند. اما به شرط آن که قبلا” با راه حل ها آشنا شده باشید،پس در این ماه چند مرحله اصلی عیب یابی و نیز چندین ابراز موجود برای یافتن مشکلات پشت صحنه را شرح خواهم داد
راهنمایی عیب یابی شبکه

















اول،اتصال پذیری
شاید بدیهی به نظر برسد،اما در قدم اول باید مشخص شود که آیا همه کامپیوترها،سرویس دهنده ها،چاپگرها و دیگر دستگاه های متصل به شبکه می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند یا خیر. برای این منظور،در شبکه باسیم باید مطمئن شد که میان هر دستگاه و هاب یا سوییچ مرکزی یک کابل ارتباطی مطمئنی داشته و به ترتیب درستی متصل شده باشند،چرا که در صورت وجود دو نوع کابل شبکه مختلف،اتصال نادرست مشکل ساز می شود. اکثر کابل های مدرن UTP (جفت های تابیده بی حفاظ) اتصال دهنده هایی دارند که در هر دو انتها به یکدیگر متصل می شوند. در خود این اتصال دهنده ها،چندین سیم مجزا هست که ممکن است به همان پین های اتصالی در همان انتها وصل شوند یا به صورت ضربدری اتصال یابند. کابل های مستقیم،یک کامپیوتر شخصی،سرویس دهنده یا دیگر وسایل شبکه را به وهاب یا سویچ متصل می کنند. کابل های ضربدری،اتصال دو کامپیوتر شخصی به یکدیگر را ممکن می سازند و در اتصال سریالی یک هاب یا سو ییچ به هاب یا سوییچ دیگر کاربرد دارند. استفاده غلط از کابل ها(که غالبا” هیچ علامتی هم ندارند)باعث می شود سیگنال ها به مقصد نرسد. اگر به ترتیب رنگ های اتصال یک کابل اطمینان ندارید،ساده ترین راه وصل کردن کابل مذکور و سپس بررسی LED اتصال در آداپتور یا انتهای سوییچ است. اکثر کابل ها یک LED (دیود نوری) کوچک سبز رنگ دارند که در صورت برقراری اتصال ،غالبا” قبل از روشن شدن دستگاه،روشن می شود. در بعضی کابل ها این دیود نوری به دو رنگ زرد یا نارنجی در می آید تا اتصال ۱۰۰ مگابایت در ثانیه یا گیگابایت باشد (در بعضی دیگر ،چراغ های راهنمای ۱۰۰ مگابایتی جداگانه ای وجود دارد.)اما اگر هیچ نوری به چشم نخورد،مطمئنا” کابل نادرستی را به کار برده اید. در این صورت چاره ی کار تعویض کابل است ،هر چند در برخی از سوییچ ها، دگمه هایی در کنار پورت های خاص (معمولا” با علامت ”Uplink ”)وجود دارد که امکان استفاده از یک کابل مستقیم برای برقراری اتصال با هاب یا سوییچ دیگر را فراهم می کند. برخی از جدیدترین سوییچ ها می توانند به طور خودکار کابل های مورد استفاده را بررسی کنند و از داخل ترتیب رنگ های پورت را به شکلی مناسب تغییر دهند.
● LED چشمک زن؟
در برخی از موارد ممکن است LED اتصال به عوض آنکه دائما” روشن باشد،چشمک بزند. حالت اخیر به این معناست که فعالیت هایی در این خط ارتباطی انجام شده اما در نصب پورت ناسازگاری هایی وجود داشته است. مثلا”فرض کنید که آداپتور کامپیوتر شخصی روی ۱۰۰ مگابایت در ثانیه و پورت سوییچ روی ۱۰ مگابایت در ثانیه تنظیم شده باشد. خوشبختانه در حال حاضر تقریبا” تمامی وسیله ها،به منظور اجتناب و عدم سازگاری سرعت در دو طرف از تشخیص خودکار (auto Sensing ) سرعت پورت و نصب دو طرفه پشتیبانی می کنند. با این حال در هنگام استفاده از وسایل کارخانه های مختلف به مشکلاتی برخورده ام که تنها با تنظیم دستی پارامترهای فوق بر طرف می شود.
● اتصال های بی سیم
بررسی اتصالات بی سیم اندکی سخت تر است،چونکه برقراری اتصال،نشانه ی مشخصی ندارد. با این حال،در کنار اکثر آداپتورهای بی سیم،نرم افزارهایی به بازار عرضه شده که برقراری اتصال را به شما اعلام می کند و فارغ از فروشنده مربوطه با تسهیلات مشابهی در ویندوز xp عرضه می شود. برای عیب یابی اتصالات بی سیم،در وهله نخست مطمئن شوید که کلیه گزینه های امنیتی یا رمز گذار،غیر فعال شده اند. سپس اطمینان یابید که آداپتور روی حالت صحیح تنظیم شده باشد. اکثر آداپتورها یک حالت ”ad hoc ”(موقت)برای اتصال دو وسیله همانند دارند و برای کاربرد در یک نقطه ی دستیابی (access point ) به پیکر بندی جداگانه ای مجهز هستند. حالا مطمئن شوید که در سراسر شبکه از یک کانال و SSID واحد (ID مجموعه سرویس دهنده که Lan بی سیم را شناسایی می کند)استفاده می شود. بالاخره من کامپیوتر شخصی مورد آزمایش را تا حد امکان به دیگر وسایل ارتباطی نزدیک می کنم تا اثرات مسافت یا تداخل را خنثی کنم.

راهنمایی عیب یابی شبکه


















● پیکر بندی IP

بعد از اینکه ثابت کردید وسایل شما به لحاظ فیزیکی به یکدیگر متصل هستید،در قدم بعد مطمئن شوید که آنها می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. در اکثر شبکه هایی که با TCPIP کار می کنند،برای برقراری ارتباط باید نشانی IP یگانه ای به تک تک وسیله ها اختصاص یابد. نشانی ها را می توان به صورت دستی پیکر بندی نمود،اما بهتر آن است که از پروتکل پیکربندی دینامیک میزبان (DHCP )استفاده شود که در آن یک سرویس دهنده DHCP ،نشانی های IP را از محل یک مخزن تعیین شده،توزیع می کند. به این ترتیب هیچ وقت دو یا چند سیستم،نشانی های یکسانی نخواهند داشت. بیشتر مسیریاب ها و پل های ارتباطی،یک سرویس دهندهDHCP داخلی دارند. همچنین می توان سرویس دهنده ویندوز را طوری پیکر بندی نمودکه این عملیات را انجام دهد و پس از پیکربندی نیاز به کا ردیگری نداشته باشد. باتمام این حرف ها ممکن است اشتباهاتی رخ دهد هنگامی که مشکلی پیش آمد در ابتدای کار عیب یابی،مطمئن شوید که نشانی های درستی به کار رفته است. تمامی کارهای فوق را می توان با استفاده از برنامه خدماتی ipconfig موجود در ویندوز و از طریق یک پنجره فرمان در کامپیوتر شخصی یا سرویس دهنده آزمایش نمود. در هر پنجره فرمان،ipconfig را تایپ کنید تا نشانی IP اختصاص یافته به هر رابط شبکه را ببینید. با اضافه کردن”all ”به انتهای فرمان،دیگر اطلاعات شبکه همچون نشانی MAC ،نشانی سرویس دهنده DHCP به کار رفته و پل ارتباطی پیش فرض و نشانی های DNS به نمایش در می آید،اطلاعاتی که در هنگام اشکال زدایی از شبکه می تواند مفید واقع شود. اگر تنظیمات DHCP را تغییر داده اید اما کامپیوتر شخصی یک سرویس گیرنده هنوز آن را اعمال نکرده است،می توانید با اضافه کردن”
elease ” به فرمان ipconfig ،کامپیوتر مذکور را وادار نمایید که به استفاده از نشانی جدید،با اضافه کردن ”renew ” به انتهای فرمان،ipconfig را دوباره اجرا کنید. در سیستم های قدیمی تر ویندوز ۹۵ ،خط فرمان برنامه ipconfig ،جای خود را به نرم افزار خدماتی و گرافیکی winipcfg داده است. چنانچه ا زسیستم عامل لینوکس استفاده می کنید،فرمان ifconfig را به کار ببرید. چنانچه ipconfig هیچ نوع نشانی را به نمایش نگذارد،این احتمال هست که سرویس دهنده DHCP ،غیر فعال یا غیر قابل دسترسی باشد.این احتمال هم وجود دارد که کامپیوتر شخصی یا سرویس دهنده،طوری پیکربندی نشده باشد که بتواند با استفاده از DHCP به نشانی یابی خودکار خود دست یابد. در این وضعیت کافی است تنظیمات کامپیوتر مشخصی را تغییر دهید. در برخی از سیستم های ویندوز ممکن است به نشانی هایی برخورد کنید که با ۱۶۹ شروع می شود (۱۶۹.xxx.xxx.xxx )و این در صورت است که تخصیص خودکار پیکربندی شده اما هیچ سرویس دهنده DHCP وجود ندارد،اما از لحاظ عیب یابی باید آن را یک خطا به حساب آورد.
● Ping اصلی کاری است
یکی دیگر از ابزارهای اصلی برای عیب یابی،نرم افزار خدماتی ping است که آن را در پنجره فرمان تایپ می کنید و این بار در انتهای آن،نشانی IP یا نام DNS دیگر سیستم های دلخواه خود برای برقراری ارتباط را اضافه می کنید. بعضی از مسیریاب ها و دیگر وسایل شبکه امکان صدور فرمانهای ping را هم فراهم می کنند. در هر دو حالت مجموعه ای از بسته های ارتباطی ICMP (پروتکل کنترل پیام ای اینترنتی )به نشانی مورد نظر فرستاده می شود. اگر سیستم هدف پاسخ دهد مدت زمان لازم برای مجموع رفت و برگشت مشخص خواهد شد. در این شکل،هدف اول (۱۹۲.۹۲.۱۹۵.۲۲۲ ) در شبکه LAN است و بسیار سریع (با سرعت یک متر بر ثانیه) پاسخ می دهد. هدف دوم (۱۹۲.۹۲.۱۹۵.۲۲۲ )یک سرویس دهنده DNS عمومی (در این مورد،Free )است و مدت زمان بیشتری می طلبد. اگر هیچ پاسخی در کار نباشد یا کامپیوتر میزبان غیر قابل دسترسی است و یا قبل از دریافت پاسخ،مدت مهلت زمانی به پایان رسیده است. در هر صورت ایراد کار مشخص نمی شود اما کاربرد ping ،سرنخ های مهمی را به همراه می آورد. من،در عیب یابی مشکلات اتصال به اینترنت،قبل از همه پل ارتباطی پیش فرض را با ping بررسی می کنم. اگر پل ارتباطی پاسخی ندهد،احتمالا” مشکل در همین قسمت است یعنی یا مسیر یاب از کار افتاده و یا خط ارتباطی غیر فعال است. اما اگر بتوانیم پل ارتباطی را ping کنم،سپس یک نشانی اینترنتی را ping می کنم (برای این جور مواقع،فهرستی از سرویس دهنده های DNS عمومی را در حافظه دارم.) اگر به این شیوه بتوانم به اینترنت راه پیدا کنم اما امکان مرور وب یا بازیابی email فراهم نباشد،مشکلی در DNS خواهد بود یا سرویس دهنده DNS غیرفعال است که با استفاده از برنامه nslookup آن را بررسی می کنم و یا در کامپیوتر سرویس گیرنده،نشانی اشتباهی پیکر بندی شده است که با کاربرد ipconfig آن را پیدا می نمایم. حصارهای امنیتی (Firewalls )را به گونه ای می توان پیکر بندی نمود که مانع ورود ICMP شود،به همین خاطر ناتوانی در پینگ کردن یک وسیله راه دور الزاما” به معنای مشکل ارتباطی نمی باشد. اکثر مسیریاب های خانگی یا تجاری کوچک به گونه ای پیکر بندی خواهند شد که به درخواست های پینگ دریافتی از طریق اینترنتی پاسخ ندهند،اما پینگ های محلی را همچنان باید پاسخ گفت.
● ردیابی مسیر
پینگ های ارسالی به یک میزبان اینترنتی ،بیشر از پینگ های محلی طول می کشد زیرا ممکن است میان سیستم های مبدا و هدف،چند مسیر یاب موجود باشد. با استفاده از یک برنامه خدماتی ویندوز موسوم به tracert (traceroute برای کاربران لینوکس ) می توان تعداد این قبیل ”توقفگاه ها” (hops ) و نشانی های مسیریاب های واسط را تعیین کرد. پس از تایپ tracert نشانی IP هدف (یا نام DNS ) را اضافه کنید. بسته های ارتباطی برای رسیدن به نشانی IP مورد نظر (۱۹۵.۹۲.۱۹۵.۲۲۲ )،نخست از طریق یک مسیریاب محلی به نشانی ۱۹۲.۱۶۸.۰.۲۲۲ ارسال می شوند و بعد،قبل از رسیدن به مقصد نهایی،چند نقطه ی دیگر را پشت سر می گذارند. در مورد عیب یابی محلی،معمولا” فقط به اولین ”توقفگاه ” توجه می کنید،هر چند در صورت بروز مشکلات اجرایی و دیگر اطلاعات راه گشاه خواهد بود.
● تبدیل نام ها
بالاخره ممکن است با استفاده از یک نرم افزار خدماتی موسوم به nslookup ، به بررسی طرف DNS شبکه خود واتصال آن به اینترنت بپردازید. همان طور که قبلا” گفته شد این کار در هنگامی ضرورت می یابد که پس از پینگ کردن یک آدرس در اینترنت،نتوانسته باشید به یک URL بروید یا نام های DNS را ping کنید. با این حال nslookup که یک نرم افزار خدماتی خط فرمان است،امکان تبدیل نام های DNS به نشانی IP و بالعکس را مستقیما” فراهم می کند. در خود نرم افزار nslookup ،چندین گزینه ی دیگر هم وجود دارد و برای دیدن تمامی گزینه های اختیاری کافی است پس از تایپ nslookup ،علامت ”؟” را درج کنید. اما ساده ترین راه برای استفاده از این نرم افزار ، تایپ nslookup و سپس تایپ نام DNS یا نشانی IP مورد نظر است. بعد از این کار،با استفاده از تنظیمات پیش فرض سرویس دهنده DNS در سیستم میزبان،عملیات جستجو (lookup ) انجام خواهد شد. اگر نام یا نشانی درج شده را درست فرض کنیم،اختلال در تبدیل،نشان دهنده مشکلی در همان قسمت خاص است که معمولا” یک ورودی ناصحیح سرویس دهنده DNS می باشد. در هنگام تفسیر نتایج حاصل از nslookup و دیگر ابزار معرفی شده در این مقاله باید احتیاط کرد،اما ابزار فوق هیچ ضرر و زیان جدی به شما وارد نمی کند،پس ارزش یکبار آزمایش را دارند.
اطلاعات مطلب
  • بازديدها : 1 134
  • نويسنده : admin
  • تاريخ : 18 آبان 1393, 13:18
18 آبان 1393, 13:18

پاسخ به پنج سوال مهم در مورد باتری لپ‌ تاپ

موضوع : پشتیبانی

باتری لپ‌ تاپ حافظه دارد؟

در گذشته باتری‌ها از جنس نیکل و کادمیوم تولید می‌شدند و اصطلاح اثر حافظه در مورد آنها کاربرد داشت. عبارت حافظه به این دلیل است که ظاهرا باتری‌ها، کمترین و بیشترین مقدار شارژ را به عنوان ظرفیت خود شناسایی می‌کردند و توصیه می‌شد تا باتری زمانی که برای اولین بار استفاده می‌شود بطور کامل تخلیه شود تا کمترین ظرفیت خود را بشناسد و وقتی دوباره شارژ می‌شود ساعت‌ها در حالت شارژ کامل بماند تا بیشترین مقدار ظرفیت نیز مشخص شود. از سوی دیگر گفته می‌شد باتری‌ها را می‌توان تا دفعات مشخصی شارژ کردو تفاوتی ندارد شارژ ۹۹ درصد باشد یا یک درصد. اغلب کاربران برای افزایش دوام باتری شارژ آن را بطور تا انتها استفاده و بعد آن را بطور کامل شارژ می‌کردند.

باتری‌های امروزی از جنس لیتیوم است و در آن یون‌های لیتیوم برای نگهداری شارژ کاربرد دارند در نتیجه استفاده از این روش‌ها می‌تواند استرس زیادی به باتری وارد کند. باتری‌های لیتیومی بر اساس درصد باقی مانده از فضای انرژی شارژ می‌شوند و میزان شارژ تاثیری روی کارایی آنها ندارد.

هنگام اتصال برق باتری را خارج کنم؟


این سوالی است که کاربران زیادی آن را می‌پرسند و پاسخ آن هم می‌تواند منفی یا مثبت باشد. واقعیت این است که خارج کردن باتری زمانی که دستگاه به برق متصل است تاثیری در عمر آن ندارد اما اتصال آن به دستگاه می‌تواند اثرات دیگری داشته باشد پس باید به شرایط توجه کرد. باتری‌های مدرن لیتیومی توانایی تشخیص میزان شارژ را دارند و زمانی که بطور کامل شارژ می‌شوند جریان الکتریکی را بطور مستقیم به دستگاه هدایت می‌کنند.

مهمترین دشمن باتری‌های لیتیومی حرارت است. زمانی که دستگاه با حداکثر توان کار می‌کند حرارت بیشتری تولید خواهد کرد و این موضوع روی دوام باتری تاثیر منفی خواهد داشت. در نتیجه برای لپ‌تاپ‌هایی که گرما تولید می‌کنند یا به دلیل فعالیت سنگین، حرارت قسمت‌های مختلف مثل پردازنده و هارد می‌تواند به باتری منتقل شود توصیه می‌کنیم باتری را از دستگاه خارج کنید. اجرای بازی‌ و محاسبات پیچیده از مواردی است که باعث افزایش حرارت می‌شود و بطور تجربی می‌توان گفت دمای بالای ۵۰ درجه در کاهش عمر باتری موثر است. برای لپ‌تاپ‌هایی که در دمای نرمال فعالیت می‌کنند و گرمای آنها زیاد نیست توصیه می شود باتری در لپ‌تاپ باقی بماند.

به این نکته توجه داشته باشید که خروج باتری یا اتصال ان به دستگاه تاثیری در عمر آن ندارد فقط زمانی که باتری را از دستگاه جدا می‌کنید مراقب باشید که قطع ناگهانی آداپتور حین فعالیت دستگاه می‌تواند به هارد دیسک و اجزای دیگر لطمه وارد کند.

پاسخ به پنج سوال مهم در مورد باتری لپ‌ تاپ





آیا شارژ باتری کاملا تخلیه شود؟

باید از تخلیه کامل باتری در حدی که لپ‌تاپ خاموش شود خودداری کرد زیرا این عمل استرس زیادی به باتری وارد می‌کند و باعث آسیب آن می‌شود. بهتر است زمانی که شارژ باتری به ۳۰ تا ۲۰ درصد می‌رسد آن را کامل شارژ کرد. باتری‌های امروزی می‌توانند میزان شارژ باقی مانده را نمایش دهند ولی به مرور زمان سنسورهای تشخیص میزان شارژ مستهلک می‌شوند و ممکن است شارژ دقیق باتری را نمایش ندهند. در این حالت باید سنسورها دوباره کالیبره و تنظیم شوند. برای این کار می‌توان باتری را بطور کامل تخلیه و دوباره آن را کاملا شارژ کرد. بهتر است این حرکت را ماهی یک بار انجام دهید. تشخیص اشتباه سنسورها نیز آسان است. به عنوان مثال زمانی که دستگاه شارژ باقی مانده را ۱۰ درصد اعلام می‌کند و بطور ناگهانی خاموش می‌شود به این معنی است که سنسورها در تشخیص شارژ درست عمل نمی‌کنند.

چطور می‌توان سنسورها را کالیبره کرد؟

برای کالیبره کردن سنسورها و تنظیم مجدد آنها می‌توانید از روش زیر استفاده کنید. این روش اگر در فواصل زمانی مشخص انجام شود آسیبی به باتری نمی‌رساند و باتری می‌تواند مجددا مقدار دقیق شارژ را تشخیص دهد.

ابتدا باتری را بطور کامل شارژ کنید.

اجازه دهید باتری تا دو ساعت در حالت فول شارژ بماند و کابل آداپتور را جدا نکنید.

- بعد از دو ساعت، کابل برق را جدا کرده و به کار با دستگاه ادامه دهید تا زمانی که دستگاه وارد حالت hibernates شود.

- زمانی که دستگاه کاملا خاموش شد دستگاه را تا ۵ ساعت یا بیشتر به حال خود رها کنید.

- سپس کابل برق را به لپ‌تاپ متصل کنید و تا زمان شارژ کامل آن را جدا نکنید.

در تمام این مراحل می‌توانید به کار با دستگاه ادامه دهید. قبل از انجام عملیات کالیبره باتری، در بخش تنظیمات پیشرفته توان (Advanced Power Setting) در قسمت Power Option‌ در کنترل پنل میزان شارژ برای ورود به حالت hibernates را روی ۵ درصد قرار دهید.

چگونه از باتری در بلند مدت محافظت کنیم؟


زمانی که قصد دارید در بلند مدت از باتری استفاده نکنید آن را تا ۴۰ درصد شارژ کرده و پس از جداکردن از دستگاه در جای خشک و خنک قرار دهید. به عنوان مثال اگر تصمیم گرفتید تا یک ماه از باتری استفاده نکنید می‌توانید آن را در فریزر قرار دهید که بین صفر تا ۱۰ درجه دما دارد ولی قبل از آن باید باتری را کاملا در کیسه‌های نایلونی بپوشانید تا رطوبت به درون باتری سرایت نکند. گفته می‌شود نگهداری باتری در محیط خشک و سرد می‌تواند سلول‌های فاسد شده لیتیومی را مجددا احیا کند.
اطلاعات مطلب
  • بازديدها : 1 481
  • نويسنده : admin
  • تاريخ : 7 آبان 1393, 13:31
7 آبان 1393, 13:31

تهیه و توضیح قطعات وماشین های اداری

موضوع : ماشین های اداری

واردات وتهیه و توضیح ماشین های اداری وقطعات رایانه ای


اطلاعات مطلب
  • بازديدها : 1 250
  • نويسنده : admin
  • تاريخ : 4 آبان 1393, 13:24
4 آبان 1393, 13:24

انواع کامپیوتر

موضوع : پرسش های متداول

انواع کامپیوتر




آشنایی با کامپیوترها:

کامپیوتر وسیله ای الکترونیکی است که اطلاعات و یا داده را ویرایش می کند و این توانایی را دارد که داده ها را ذخیره، بازیافت و پردازش کند. از کامپیوتر می توان برای تایپ یک سند و فرستادن ایمیل و یا جستجو در اینترنت استفاده کرد. همچنین می توانید از آن برای محاسبات و حسابداری و مدیریت داده ها و حتی بازی کردن و یا کارهای دیگر استفاده نمائید.

کار با کامپیوتر:
برای شروع کار با کامپیوتر، شاید ذخیره سازی اطلاعات بسیار اسرارآمیز به نظر می رسد. تمام مدل های کامپیوتر دارای دو بخش اصلی هستند :
سخت افزار چیست ؟
هر بخش از کامیپوترکه توسط شما قابل مشاهده و قابل لمس کردن باشد را گویند.
مثل مادر بورد و مانیتور و یا کیبورد (صفحه کلید) و ….

نرم افزار چیست ؟
هر برنامه ای از کامپیوتر و اجزای آن که به سخت افزار می گویند که هر لحظه چه کاری باید انجام شود. مثل ویندوز و word ….

هر وسیله ای که برای کامپیوتر خودتان خریداری کنید جزو این دو دسته بندی سخت افزار و نرم افزار به حساب می آید. اما وقتی که راجع به این موارد مطالبی را آموختید خواهید دید که چقدر ساده هستند. اولین کامپیوتر الکترونیکی (ENIAC)در سال ۱۹۴۶ عرضه شد. آنها ۱,۸۰۰فوت بوده و وزن آن ۳۰ تن بود.
اما انواع دیگر کامپیوترها چه هستند؟
اکثر افراد وقتی نام کامپیوتر را می شنوند یاد کامپیوترهای خانگی می افتند مثل کامپیوتر شخصی و یا لپ تاپ.کامپیوترها انواع مختلفی دارند و در اندازه و نوع متفاوت هستند و در زندگی روزمره ما نقشهای متفاوتی را ایفا می کنند مثل زمانی که از دستگاه خودپرداز پول دریافت می کنید و یا در مغازه سبزی فروشی خرید می کنید و یا از ماشین حساب استفاده می کنید و یا از کامپیوتر برای تایپ متنی استفاده کنید همه نمونه این موارد هستند.

کامپیوترهای خانگی

خیلی از افراد هستند که از کامپیوتر در خانه و مدرسه و یا کتابخانه از آن استفاده می کنند. می توانند آنها بزرگ، کوچک و یا متوسط باشند که معمولا هم روی میز قرار داده می شوند. وقتی که دیگر اجزا مثل ماوس، مانیتور، صفحه کلید را به کامپیوتر اضافه کردید حالا یک کامپیوتر شخصی خواهید داشت.
اکثر کامپیوترها به راحتی ارتقا داده می شوند و قابل گسترش دادن هستند و اینکه می توان بخش جدید را به آنها اضافه کرد. دیگر مزیت آنها کم قیمت بودن آنهاست. اگر کامپیوتر و لپ تاپ را با مشخصه های یکسان با هم مقایسه کنید، می بینید که کامپیوترهای شخصی ارزان قیمت تر هستند.
بعضی از آنها طوری طراحی شده اند تا جای کمتری را اشغال کنند و اغلب به آنها اصطلاح همه چیز دریک مجموعه all-in-one desktop computers داده میشود.

لپ تاپ ها Laptop

دومین نوع کامپیوترها که بسیار شناخته شده است لپ تاپ ها هستند و یا به اصطلاح کامپیوتر همراه هستند. لپ تاپ ها باطری دارند و یا بصورت AC-Power (کامپیوترهای شخصی قابل حمل) هستند که به نسبت کامپیوترهای خانگی قابل حمل می باشند و این امکان را به شما می دهد که هر کجا بخواهید از آنها استفاده کنید.
همانطور که می دانید این کامپیوترهای قابل حمل، کوچک بوده و به راحتی نمی توان به اجزای درون آنها دسترسی پیدا کرد. یعنی اینکه نمی توانید آنها را مثل کامپیوترهای شخصی ارتقا دهید. اما می توانید به آنها RAMو یا هارد دیسک اضافه کنید.
بعضی مواقع به آنها هم Notebook Computer گفته می شود .

سرورهاServers

سرور کامپیوتری است که اطلاعات را به دیگر کامپیوترها در شبکه ارائه می دهد. اکثر کسب و کارها دارای فایل سرور هستند که کارکنان می توانند برای ذخیره و یا به اشتراک گذاشتن اطلاعات از آنها استفاده کنند. یک سرور می تواند مثل یک کامپیوتر شخصی و یا بزرگتر از آن باشد.
یک سرور نقش اساسی را در اینترنت بازی می کند آنها جایی هستند که صفحات وب در آنجا ذخیره شده اند. وقتی که شما روی لینکی از صفحه جستجو کلیک می کنید در واقع سرور وب ، آن صفحه ای را که می خواهید برای شما باز می کند.

دیگر انواع کامپیوترها
امروزه انواع بسیار زیادی از کامپیوترها وجود دارد که می توانید تهیه کنید وبعضی از آنها حتی کوپکتر از لپ تاپ ها هم هستند. دراینجا مثال های دیگری هم وجود دارد:

کامپیوترهای تبلت: با استفاده از این صفحه حساس لمسی برای تایپ کردن و جهت یابی استفاده شده است. از آنجا که به ماوس و یا صفحه کلید نیاز ندارند کامپیوترهای تبلت راحتتر از کامپیوترهای لپ تاپ قابل حمل هستند.

تلفن همراه: بعضی از تلفن های همراه نیز مثل کامپیوتر ها می توانند کارهای مشابه هم انجام دهند مثل جستجو در اینترنت و یا بازی کردن. به این تلفن ها به اصطلاح smartphones گفته می شود.

کنسول بازی:یک کنسول بازی نوعی از کامپیوتر است که مخصوص بازی کردن است، اگرچه آنها بسیار کامل مثل کامپیوترها شخصی نیستند اکثر کنسول های جدید مثل نینتندوNintendo Wii به شما این امکان را می دهد که غیر از بازی کردن در اینترنت هم جستجو کنید.

تلویزیون ها: درحال حاضر بعضی از تلویزیون ها کارکردهایی دارند که به شما این امکان را می دهند که به تمام اطلاعات اینترنت هم دسترسی داشته باشید.

PC و Mac: کامپیوترهای شخصی به دو صورت PCو Mac هستند. هر دو مدل دارای کارکردی کامل هستند و آنها دارای نگاهی و کارایی متفاوتی هستند و اکثر افراد یا یکی و یا دیگری را ترجیح می دهند.
این نوع از کامپیوتر دراصل با IBM PC در سال ۱۹۸۱ ساخته شد و دیگر شرکت ها هم شروع به ساختن کامپیوترهایی از این نوع کردند که به آنها هم IBM PC Compatible گفته می شد. که اغلب کوتاه شده کلمه PC به آنها گفته می شد). امروزه این نوعی از کامپیوترهای شخصی است که با سیستم عامل ویندوز هم کار می کنند.
Mac: سیستم عامل مک در سال ۱۹۸۴ تعریف شد، این کامپیوتری بود که بسیار جلوه های زیبای گرافیکی داشت و یا GUI که به آن Gooy گفته می شد. تمام کامپیوترهای مک در کمپانی Apple ساخته شده اند و تقریبا همه آنها از سیستم عامل Mac OS Xاستفاده می کنند.
اگرچه PC را می توان جزء IBM PC Compatible دانست و این اصطلاح را می توان به هر کامپیوتر شخصی نسبت داد که شامل کامپیوترهای Mac می شود.